Spring naar de inhoud 
Aan de Federale Regering
Aan premier Bart De Wever
Geachte eerste minister,
J’accuse de Federale Regering van straffeloze passiviteit terwijl zich voor het oog van de wereld een humanitaire catastrofe voltrekt. Ons stilzwijgen maakt ons medeplichtig.
De feiten zijn onweerlegbaar en gruwelijk. Sinds het uitbreken van het conflict in 2023 zijn tienduizenden Palestijnse burgers omgekomen, onder wie bijna 20.000 kinderen. Deze aantallen overtreffen alle officiële rapportages; een wetenschappelijke studie in The Lancet toont aan dat het Palestijnse gezondheidsministerie het dodental met minstens 41% onderrapporteerde. Meer dan de helft van de doden zijn onschuldige vrouwen en kinderen. Ter vergelijking: op één jaar tijd zijn in Gaza meer vrouwen en kinderen gedood dan in eender welk conflict in decennia.
J’accuse de Federale Regering van onverschilligheid. Deze vernietiging komt niet alleen door straatgevechten, maar vooral door bombardementen van ongekende schaal. Israël heeft volgens schattingen al meer dan 70.000 ton explosieven op Gaza gegooid in enkele maanden tijd. Dit is méér dan de totale bommentonnage op Londen, Hamburg en Dresden samen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het resultaat is dat grote delen van Gaza in puin liggen. Gezinnen zijn in hun huizen begraven; complete wijken zijn van de kaart geveegd. Deze cijfers schokken het geweten van de mensheid – maar blijkbaar niet dat van onze beleidsmakers?
J’accuse de Federale Regering van struisvogelpolitiek. De bevolking van Gaza wordt collectief gestraft door uithongering en gebrek aan water. Voedsel, drinkwater, elektriciteit en brandstof worden al maandenlang afgesneden. Human Rights Watch concludeert dat Israël doelbewust honger inzet als oorlogswapen, een daad die onder het internationaal recht een oorlogsmisdaad is. Starvation as a method of warfare – het is surrealistisch dat wij dit anno 2025 moeten aanschouwen. Toch blijft de internationale gemeenschap grotendeels afzijdig toekijken, inclusief België.
J’accuse de Federale Regering van het geven van een carte blanche in plaats van de rode kaart. België heeft een trotse traditie als voorvechter van mensenrechten en internationaal recht. Maar waar is die stem nu? Uw regering laat verstek gaan op cruciale momenten. In de VN en EU onthoudt België zich van duidelijke taal. Europa spreekt over “zorgvuldig opvolgen” van de situatie, terwijl elke dag een volledige klas aan kinderen sterft. Dit is moreel failliet. Het federale België – uw regering – blijft handel drijven met Israël en schuwt sancties, zelfs nu het bewijs van oorlogsmisdaden zich opstapelt. De EU-associatieovereenkomst met Israël blijft onaangeroerd alsof er niks gebeurd is. België stuurt geen enkel signaal dat er rode lijnen zijn – integendeel, door te blijven bij de status quo geeft u Israël carte blanche om door te gaan. Elke dag van zwijgen maakt u mede-verantwoordelijk voor het vervolg.
J’accuse u, premier De Wever, en uw regering van inactiviteit en medeplichtigheid door stilzwijgen. U had moeten spreken, u had moeten handelen – en dat is nog steeds uw plicht nu. Wij als burgers eisen dat België eindelijk zijn verantwoordelijkheid opneemt en concrete stappen zet om dit bloedvergieten te stoppen en recht te doen geschieden.
J’accuse de Federale Regering van moreel bankroet als u blijft weigeren duidelijke stelling te nemen en actie te ondernemen. De rode lijn is allang overschreden. Leg nu eindelijk uw politieke inertie af. Het is uw plicht als premier om op te komen voor slachtoffers van ernstige mensenrechtenschendingen, ongeacht de diplomatieke druk. Zwijgen of pappen en nathouden is geen optie meer – wie zwijgt, maakt zich medeplichtig. U wilt toch niet dat toekomstige generaties terugkijken en zeggen: België zweeg en keek de andere kant op terwijl er een genocide plaatsvond?
Kies voor de daadkracht, kies voor de menselijkheid. Nu is het aan u om te antwoorden, niet met woorden, maar met daden.
