Wim Daeninck

Hoor je dat geruis?

Hoor je dat geruis in de buitenwereld? Het lijkt wel het gefluit van kogels die zich door mensen boren. Het gedonder van oorlogstuig dat huizen, scholen en hospitalen met de grond gelijk maakt. Gruis-geruis uit een toch niet zo heel erg ver land.

Hoor je dat? Het zou het zachte schreien kunnen zijn van het meisje. Zij legt haar hoofd op de rood-witte lijkzak met daarin iets wat ooit haar mama was. Meer dan 60.000 doden nu, en tellende.
Of is het toch het gereutel van het jongetje, dat je hoort? Grote ogen in dat té grote hoofd. Ze vragen ‘waarom?’. Ach, uit het nest geblazen vogeltje. Klein takkenbosje. Eén vonkje nog en poef, het is weg. Meer dan 18.000 dode kinderen nu, en tellende.

Hoor je dat ook? Het is het gezoem van de oorlogsmachine, geolied door geopolitieke evenwichten, beurstabellen, kortzichtig eigenbelang, verlammend falen, ijzig cynisme.

Het geruis zal aanzwellen tot het stokt.
Dan zal nog enkel de onuitwisbare schande van onze stilte te horen zijn.

Laten we lawaai maken.