Apache geeft een week lang SOS GAZA een cadeau link voor het dossier Palestina.
Lees hier gratis dit artikel.
Niets aan Gaza is vaag. De feiten zijn huiveringwekkend concreet: de namen, de cijfers, de lichamen onder het puin. En toch hult een groot deel van de westerse media zich in mist. De genocide legt de kern bloot van wat journalistiek hoort te zijn: een waakhond, geen evenwichtskunstenaar. En het toont wat er gebeurt wanneer die waakhond zwijgt. Wanneer macht niet langer wordt bevraagd, maar geslikt.
Een familielid neemt afscheid tijdens de begrafenis van journalist Mohamed Abu Hatab, de dag nadat hij werd gedood door een Israëlische luchtaanval op zijn huis. (Foto: © Mahmud Hams (AFP))
Het is een ongemakkelijke waarheid: wie in België de krant openslaat, een nieuwssite bezoekt of het journaal bekijkt, ziet vaak geen verslaggeving die een onaangename werkelijkheid benoemt, maar een behoedzaam geconstrueerde schijn van neutraliteit. Terwijl in Gaza dagelijks duizenden mensenlevens worden verwoest, terwijl artsen zonder elektriciteit opereren en kinderen sterven van honger, blijven veel media steken in eufemismen. Palestijnen worden niet vermoord, maar “komen om”. Het Israëlische leger “neutraliseert” doelwitten. Burgers in Gaza “worden getroffen”, alsof een natuurramp toesloeg. Hamas nam gijzelaars, maar Israël enkel Palestijnse “gevangenen”.
Apache geeft een week lang SOS GAZA een cadeau link voor het dossier Palestina.
Lees hier gratis dit artikel.
