Ga naar de inhoud 
We maken de vernietiging van een volk mee: de Palestijnen.
Het moet, ook voor de meest sceptische mens, langzaam aan duidelijk zijn dat er in de Palestijnse gebieden een ware genocide aan de gang is.
Niets kan voldoende de gruwel van Gaza weergeven.
Taal en uitdrukkingsvermogen schieten hierbij tekort.
Palestina wordt getroffen in het diepste van zijn ziel: zijn kinderen.
We zijn de getuigen van een kindermoord op ongeziene schaal en we kunnen niet zeggen dat we het niet geweten hebben.
Volgens de meest recente cijfers zijn er, sinds het begin van de genocide, 56.156 Palestijnen gedood en 132.239 gewond geraakt. 16.278 daarvan zijn kinderen.
Zoveel onschuldige kinderen, zoveel ‘John Doe’s’ waarvan de naam in het opengereten woestijnzand zal verdwijnen als wij ze geen naam zullen geven.
Ooit zullen al die naamloze stemmen om gerechtigheid schreeuwen.
En wie nu zwijgt, zal ter verantwoording geroepen worden.
De geschiedenis van de staat Israël is, sinds zijn ontstaan in 1948, met Palestijns bloed geschreven. Het heeft zelfs een naam gekregen: de Nakba.
Het blijft ondertussen maar doorgaan. Mensen worden samengedreven naar dubieuze voedselverdelingsplaatsen waar ze massaal afgeslacht worden.
Kinderen worden niet ontzien, want het kunnen toekomstige vijanden zijn. Honger wordt daarbij als wapen gebruikt.
Zowel in Gaza als op de Westelijke Jordaanoever worden Palestijnen uit hun huizen verdreven, steden worden met de grond gelijk gemaakt, Israël eigent zich het recht toe verder clandestiene nederzettingen te bouwen op gestolen gronden.
Er worden nu de kiemen gezaaid voor tientallen jaren haat.
Waar blijft de reactie van ons land, van Europa? Waar blijft de verontwaardigde vuist op tafel?
We kunnen niets doen… ook al woorden die geen betekenis hebben omdat ze onjuist zijn.
Er circuleren lijsten van de firma’s die de oorlogsindustrie van Israël steunen. Iedereen kan die lijsten inkijken en voor zichzelf de keuze maken.
Paribas bijvoorbeeld, is een belangrijke sponsor van de firma Caterpillar, de enorme bulldozers die duizenden Palestijnse woningen met de grond gelijk maken.
Blijven we producten kopen van een land dat de producten van een ander land opzettelijk vernietigt?
Wegkijken kan niet meer. En toch, ondanks de ontstellende reportages op tv gebeurt het nog. De realiteit overtreft zelfs de hardheid van de filmbeelden.
Wanneer wordt een oorlog een moordpartij, een genocide? Gaza geeft daar het antwoord op.
Ook deze genocide zal, in de geschiedenis, ooit als een schandvlek ingetekend worden.
Jammer genoeg blijft de politiek er grotendeels doof voor.
Het grote zwijgen gaat door. De slachtpartijen ook.
Frankrijk zal in september Palestina als staat erkennen. Hoe zal België reageren? Zal het hart tegen hard gaan? Zullen financiële belangen belangrijker zijn dan menselijk leed? Komt er eindelijk het innemen van een logisch standpunt?
We zijn getuigen, laat ons geen zwijgende getuigen zijn.
En overigens schaar ik mij achter de aanklacht tegen de Belgische overheid, het is mijn plicht te spreken, ik wil niet medeplichtig zijn.
