Ga naar de inhoud 
k schrijf meestal over wat ik ken. Over wat ik leef, voel, proef en beleef. Over dingen die dichtbij liggen. Omdat ik daar woorden voor vind. Omdat ik daar niet bang voor ben.
Wat ver weg is, blijft vaak buiten beeld. Omdat het te groot is. Omdat ik denk: wat kan ik daar nu mee? Omdat ik mezelf heb aangeleerd om het niet te vaak op te zoeken: het nieuws, de cijfers, de beelden die blijven kleven achter mijn oogleden. Wegkijken werd ooit een vorm van zelfzorg. Tot het iets anders werd.
Vandaag las ik een brief van een student uit Gaza in De Standaard. Hij had die dag zijn diploma moeten krijgen. Hij verloor zijn vader. Zijn thuis. Zijn taal. En vond die taal terug. Tussen puin en as. Als verzet.
En ergens tussen die regels zat iets dat me vastgreep. Niet omdat ik zijn verhaal herken, ik ken dat leven niet. Ik weet niets van oorlog. Maar ik herken de kracht van taal. Hoe klinkers kunnen stampen. Hoe medeklinkers kunnen schuren. Hoe zinnen kunnen bijten, breken, bouwen. De koppigheid van woorden die blijven spreken wanneer stilte de gemakkelijkste optie is.
En dus schrijf ik. Mee in het verzet. Gewapend met een toetsenbord. Met zinnen als bondgenoot, met taal als troost én strijdmiddel.
Want wat daar gebeurt, is geen conflict. Geen vergissing. Geen storm die vanzelf weer overwaait. Het is genocide. En het moet stoppen. Dus schrijf ik mee. Niet als antwoord. Maar als echo. Om de stilte geen gelijk te geven.
