Ga naar de inhoud 
Al 58 jaar loop ik hier rond. Toen ik zo’n 16 jaar was kocht ik mijn eerste ‘PLO sjaal’. Dat was toen ‘hip’ bij een bepaalde groep jongeren. Ik had ook zo’n button voor op mijn jas. Daarop stond een Palestijnse sjaal met bloed. Dat is 42 jaar geleden … Ook toen was de hele Palestijnse geschiedenis actueel. Een oplossing was toen misschien nog dichterbij dan nu. Al was toen – denk ik – 90% van de bevolking daar niet mee bezig. Ondertussen zijn we dus 42 jaar verder en verglijden we in een verschrikkelijke toestand, nog verschrikkelijker dan die toen was (en die was toen al niet zo mooi te noemen). Het is ook stilaan duidelijk dat steeds meer mensen zich ervan bewust zijn dat dit moet stoppen. De verschrikkelijke genocide, het uithongeren van een volk, het vernietigen van een cultuur. Wat mij vooral ook veel zorgen baart: hoe gaan deze mensen daar (als het ooit kan) uitkomen? Als je deze toestanden meemaakt als kind, hoe word je dan volwassen? Ik heb een mail verstuurd naar @BartDeWever (via zijn woordvoerster want er is geen andere manier blijkbaar) maar geen antwoord gekregen (had ik ook niet verwacht). Ook heb ik de premier verschillende keren getagd op de sociale media met de hulpkreet: ‘Doe iets alstublieft, NU!’. Ik ben altijd beleefd gebleven maar dit wordt heel moeilijk nu. We zijn als land, als volk momenteel medeplichtig aan genocide en moord. Ik wil dat niet! Ik heb al geroepen, geschreven, gevloekt, gehuild maar het brengt geen zoden aan de dijk. Hoe ver moeten we nog gaan? Hoe lang kan dit geweldloos verzet nog iets opbrengen? Wat is de volgende stap? J’accuse jullie: Belgische regering, Europese Unie, alle gemeentebesturen in Vlaanderen, alle overheden. Doe iets nu! Wacht geen seconde langer. Ik ben beschaamd en bedroefd en wil dit niet langer verdragen. De rode lijn is al lang overschreden. Meer actie is nodig, ook in de stille Kempen waar ik woon. Ik wil graag eindigen met een gedicht van Mahmoud Darwish:
The Last Train Has Stopped (Uit ‘Unfortunatly it was paradise’)
The last train has stopped at the last platform. No one is there
to save the roses, no doves to alight on a woman made of words.
Time has ended. The ode fares no better than the foam.
Don’t put faith in our trains, love. Don’t wait for anyone in the crowd.
The last train has stopped at the last platform. But no one
can cast the reflection of Narcissus back on the mirrors of night.
Where can I write my latest account of the body’s incarnation?
It’s the end of what was bound to end! Where is that which ends?
Where can I free myself of the homeland in my body?
Don’t put faith in our trains, love. The last dove flew away.
The last train has stopped at the last platform. And no one was there.
