Ga naar de inhoud 
“De kinderen van Ahmed eten bladeren.”
Zo vertelde mijn moeder nadat we terug waren uit Italië.
Ahmed is hier, zijn gezin is daar. Radeloos wacht hij dag in dag uit op nieuws. Wat voor nieuws?
Volhardend in de hoop – want wat anders – in de hoop dat wanneer ze hier bij hem zijn, hij àlles voor hen zal kunnen kopen. Alles.
Maar nu. Ze leven, ze leven nog. Ze eten bladeren.
Ik slik, ik ween, ik ben boos. Machteloos.
Ik ga werken, ik kom thuis. Ik koop eten en ik kook. Ik lees, ik loop. Ik tel af naar vakantie, ik geniet van de zon, van de zee, van de bergen. Ik zie mijn kinderen spelen in de golven, zomeren zonder zorgen, groeien, mensjes worden. Ik ga terug werken en kom terug thuis. Spreek af met vrienden, ga naar een festival, vertrek op weekend. Drink wijn, ga op restaurant.
In Gaza eten ze bladeren, aardappelschillen, aarde.
Ik ga naar het ene en het andere protest. Ik wikkel mijn Arafatsjaal of Keffiyeh rond mijn hals of schoudertas. Ik plak een affiche op mijn raam. En nog een. Ik ga pannenkoeken eten voor Gaza, naar een lezing voor Gaza, naar een wake voor Gaza. Ik teken de zoveelste petitie, online en op papier. Ik deel en blijf delen op mijn stories ook al worden ze toch maar door 10 mensen bekeken. Ik lees de krant, kijk het nieuws. Blijkbaar kan het tóch nog erger.
En nu, wat nu. Mijn leven van alledag gaat verder, ik ga werken en kom weer thuis.
Ben ik machteloos? Ja, in mijn eentje ben ik machteloos, sowieso. Maar ik heb een stem, ik heb een pen, en ik ben vastberaden die te gebruiken. Want als er 10 mensen, 100 mensen, 1000 mensen, 10.000 mensen, 100.000 mensen, 1.000.000 mensen en nog veel meer dat ook allemaal doen ondanks hun individuele machteloosheid, dan klinkt het samen misschien telkens wat luider, en luider, en nog luider.
J’accuse!
J’accuse Bart De Wever als leider van deze nalatige en laffe regering, j’accuse George-Louis Bouchez die ons – wij die onze stem willen laten horen – bij voorbaat monddood wil maken, en met zijn ongelofelijke arrogantie beweert dat “het toch niets uitmaakt”. J’accuse Sammy Mahdi en Connor Rousseau omdat ze veel en veel te lang gewacht hebben om een standpunt in te nemen. Wie gelooft jullie nog.
En bij uitbreiding beschuldig ik de voltallige Belgische regering van schuldig verzuim, van lafheid, van de pertinente weigering om menselijkheid te laten primeren boven economische en kapitalistische belangen.
Jullie weten het, jullie lezen het, jullie horen het, jullie zien het. Trek een rode lijn. Nu.
En aan alle mensen die tot het einde van dit bericht zijn gekomen: dankjewel. Raise. Your. Voice. Speak up for Palestine.
