J’ACCUSE –
U faalt. En uw falen kost levens.
Ik schrijf dit uit verontwaardiging.
Uit machteloosheid die kookt.
Uit ongeloof in wat ik zie,
en nog meer in wat ik níét zie:
geen moreel leiderschap,
geen moed,
geen politiek geweten.
Ik beschuldig u, Belgische regering,
van lafheid vermomd als diplomatie.
Van het eindeloos herhalen van holle formules,
terwijl in Gaza een volk langzaam wordt uitgewist.
Ik beschuldig u van politiek falen
dat grenst aan verraad.
U weet wat er gebeurt —
de cijfers zijn er, de beelden zijn er,
de smeekbedes van mensenrechtenorganisaties,
de stemmen van overlevenden, artsen, journalisten,
maar u kiest voor stilzwijgen.
Ik beschuldig u van hypocrisie:
u die internationale verdragen ondertekent
maar zwijgt wanneer die met voeten worden getreden.
U die mensenrechten predikt
maar ze nooit verdedigt als het politiek ongemakkelijk is.
Ik beschuldig u van passiviteit
die geen neutraliteit is, maar medeplichtigheid.
Elke dag dat u niets doet,
niet ingrijpt, niet veroordeelt, geen sancties eist,
schrijft u zich bij in de geschiedenis
aan de kant van de daders.
Ik beschuldig u van het normaliseren van barbarij,
van het mee instandhouden van een apartheidssysteem
dat systematisch een volk ontmenselijkt.
U spreekt over “veiligheid” voor de ene,
en zwijgt over de volledige vernietiging van de ander.
Ik beschuldig u van het verraden van alles
wat u zegt te verdedigen:
rechten, rechtvaardigheid, vrede, menselijkheid.
U veroordeelt de onderdrukte
als die zich verzet,
en noemt de bezetter ‘partner’.
Ik ben het vertrouwen kwijt.
Niet in de wereld,
maar in u.
In uw parlementen,
uw kabinetten,
uw persconferenties vol niets.
Ik heb jarenlang geloofd dat stemmen ertoe deed,
dat democratie een gesprek was,
dat rechtvaardigheid zich langzaam zou doorzetten.
Maar wat is een stem waard,
als zij die verkozen zijn
hun ogen sluiten voor massamoord?
Wat is stemplicht
waard als plichtsverzuim beloond wordt?
Als representatie betekent:
onze woede wordt netjes genegeerd?
Ik beschuldig u van passiviteit
die geen neutraliteit is,
maar actieve medeplichtigheid.
U kijkt weg,
en dat maakt u deel van het systeem
dat deze vernietiging mogelijk maakt.
U hoort het.
U weet het.
En toch:
geen sancties.
Geen breekpunt.
Geen verontwaardiging.
Geen menselijkheid.
Ik beschuldig u van het verloochenen van alles
wat politiek zou moeten zijn:
verantwoordelijkheid,
zorg,
richting.
U faalt.
En uw falen kost levens.
Ik schrijf dit omdat zwijgen geen optie is
wanneer anderen lijden.
Omdat medemenselijkheid
mij dwingt om te spreken
waar u zwijgt.
En omdat ik wil dat u weet:
wij kijken wél.
Wij tellen mee.
Wij zullen uw stilzwijgen blijven aanklagen.
