J’ACCUSE van Rudi Vranckx

J ACCUSE

Midden in de nacht kreeg ik een whatsappfilmpje van Fady mijn tolk in Gaza. Waar is t licht? Schreeuwde Fady in de duisternis. Een raket had zijn buurt getroffen in Gaza en wit van het stof , en in de duisternis huilde hij als een spook. Hij zocht zijn kinderen in het puin. Zijn kinderen overleefden. Vlak voor de zomer kreeg ik een foto uit n ambulance waar ie samen zat met Tareq, een andere journalist waarmee ik samen met hem werkte. Zijn ingewanden door granaatscherven doorboord. Dit is het dagelijkse nieuws van mijn collega’s in Gaza. Zij hebben het overleefd, meer dan 200 anderen niet. Niet gestorven, maar gedood. Vermoord zoals Anas.
Meer dode collega’s dan ooit tevoren in de geschiedenis van oorlogsverslaggeving.

Journalist zijn in Gaza is voor het Israelisch leger ‘ a licence to kill.’ Op 13 oktober werd Issam Abdallah gedood. In het zuiden van Libanon terwijl hij samen met collega’s de vijandelijkheden filmde.
Gedood door twee granaten van een Israelische tank. Nochtans hadden ze duidenlijk een persvest aan. Issam was niet alleen een fijne collega, een lieve kerel en een vriend. Enkele maanden eerder beleefden we nog een fantastisch etentje in Beiroet. Ik koester de herinnering en huiver tegelijk over de tijd waarin we zijn beland. Ik schaam me, omdat ik hier ben en niet in Gaza. Het is mijn missie om de gevolgen van de oorlogswaanzin te tonen. Maar Israel laat geen internationale pers toe. Die onmacht houdt me wakker.
Tegelijk schaam ik me omdat de wereld het blijkbaar nodig vindt dat Westerse journalisten getuige zijn, alsof mijn Palestijnse collega’s geen waarheidsgetrouw beeld van de oorlog tonen. Journalisten in Gaza krijgen het label terrorist, dat is handig als je hun stem wil smoren. En ik schaam me ook omdat ik blij ben dat ik hier sta en niet in Gaza. Want dat betekent dat ik nog leef. In Gaza was ik nu allicht dood, vermoord.

Kinderen die uitgehongerd worden, medische hulpverleners die bestookt worden. Af en toe worden de ambulances zoals eerder dit jaar onder het puin en in het zand begraven, verstopt. Zou er ooit een vervolging voor dergelijke oorlogsmisdaden komen? Of blijven we wegkijken? Elke school die gebombardeerd wordt, elke raid in een ziekenhuis, elke vernedering, elke foltering… ze gebeuren elke dag in Gaza, is een schep aarde op het graf van het internationaal recht, een doodschop op onze eigen menselijkheid…… Waar was de menselijkheid op 7 okt toen hamas meer dan 1000 Israeli’s vermoordde, hoor ik u vragen. Een terechte vraag, waar was de menselijkheid toen? Die misdaad werd wel universeel veroordeeld. Terecht. En de tientallen gijzelaars mogen niet vergeten worden. Integendeel. Laat hen vrij. Maar is die terreurdaad een vrijgeleide om een eindeloze slachting aan te richten onder burgers. Maar een dode Palestijn, tienduizenden doden, vrouwen en kinderen zijn duidelijk niet evenveel waard. Intussen dobbert de internationale politiek stuurloos rond in beschaamd wegkijken, hypocrisie en dubbele moraal.

Tenslotte een gewetensvraag voor ieder van ons.
Waar zijn de kunstenaars, de muzikanten, de schrijvers, de intellectuelen? Ze zijn zo lang stil gebleven. Wie heeft er schrik om gecanceld te worden in Hollywood, om muziekdeals te mislopen, om niet meer te mogen tentoonstellen in galerijen? Wie in de academische wereld vreest voor zijn internationale onderzoekscontracten? Wie van ons huivert bij het idee om een emmer bagger via twitter over zich te krijgen of volgers te verliezen op sociale media. Laat we vooral niet verder schuilen in een cultuur van lafheid in een mooie verpakking gestoken.

Hoe kun je immers onverschillig blijven bij het lijden in Gaza: ‘het is te moeilijk, ik weet er niet genoeg van af’, klinkt het soms. In deze tijd is er zoveel mogelijkheid om te proberen begrijpen, te leren. En geloof me, het leed van mensen is echt niet zo moeilijk om te begrijpen. Wat is t verschil met die andere duistere tijd….’wir habe es nicht gewusst’ was toen het excuus. 85 jaar later wordt de etnische zuivering gelivestreamed. Weet je, ik heb maar een bron van inspiratie, van verzet: ‘TRUTH AGAINST POWER’. WAARHEID TEGEN MACHT. Steeds opnieuw. Maar de waarheid, die wordt vermoord, bedolven onder het puin.
En de hoop …die staat hier, en jammer genoeg niet in Brussel, waar de macht schuilt.