Spring naar de inhoud 
Premier Bart De Wever ‘Vandaag is er maar één kant te kiezen. Dat is de kant van Israël. Dat is de kant van het licht.’
Georges Louis Bouchez ‘In de geschiedenis van de mensheid ken ik geen enkele genocide waar op het einde meer inwoners zijn dan in het begin.’
Matthias Diependaele, Vlaams Minister President ‘Wie is nu de grotere smeerlap: wie schiet op kinderen of wie kinderen gebruikt als levend schild? Ik weet het niet’
Theo Franken, minister van Defensie die oproept tot de deportatie van de Gazanen. ‘Gaza is de moeilijkste knoop. Je kunt Gaza onder VN-mandaat plaatsen en heropbouwen maar Israël zal niet aanvaarden dat Hamas daar opnieuw als kool groeit. Eigenlijk moet je de Gazanen naar andere Palestijnse gebieden overbrengen.’
Premier Bart De Wever die het Internationaal Strafhof negeert ‘Ik denk niet dat we Netanyahu zouden arresteren als hij op Belgisch grondgebied komt.’
Michaël Freilich, volksvertegenwoordiger voor NVA ‘Is er hongersnood in Gaza? Ziehier een foto van een pizzeria in Gaza-stad.’
Nogmaals Bart De Wever, die protest tegen de genocide afdoet als achtergrondgeluid. ‘Ik heb al werk genoeg. Ik zal me niet laten meeslepen door geruis uit de buitenwereld.’
Geruis uit de buitenwereld – je moet maar durven. 60.000 doden, met schattingen die oplopen tot 400.000 vermoorde Palestijnen. Voor onze premier is dat slechts geruis. Alsof er stofzuiger op de gang staat te draaien. Wel ja, je zou de massavernietiging van Gaza kunnen beschouwen als een stofzuiger, als een gigantische stofzuiger die duizenden levens van de aarde verzwelgt, die Gaza reinigt van haar ongewenste bewoners.
Gisteren las ik dat Trump en Tony Blair – nog zo’n oorlogsmisdadiger, herinner u de onwettige inval in Irak – ervan dromen om van Gaza een luxe-resort te maken. Een Utopia, te vergelijken met Dubai, een toeristische trekpleister vol gouden wolkenkrabbers, strandbars en golfterreinen.
Een prachtige plek – alleen jammer dat de genocide zich zo traag voltrekt.
Elke dag lees ik dergelijke uitspraken. Elke dag. Je zou van schaamte gloeiende naalden in je ogen boren.
Het is vreemd om hier te staan. Te moeten staan. In een stad die gebouwd is op een massagraf. Wie in deze streek geboren is, weet wat oorlog is. Je proeft het in de lucht, het roest van bloed, en ergens rouwen we nog steeds om al die honderduizenden jonge levens die hier geslachtofferd zijn.
Al die ouders zonder kinderen, al die wezen zonder vaders en moeders.
Gaan we dan nu toekijken hoe een weerloos volk van de aardbol wordt geveegd? Gaan we wikken en wegen uit economische belangen? Gaan we nog een beetje afwachten? Want ja, wat kan zo’n klein landje doen? We gaan toch niet in onze eigen voet schieten, om nog maar eens onze minister president te citeren? Laat ons nog even alles in beraad nemen, terwijl kinderschedels aan flarden worden geknald, terwijl ziekenhuizen worden plat gebombardeerd.
Het gaat niet om links of rechts. Het gaat erom het goede na te streven, om een moreel standpunt in te nemen. Kijk in uw hart, waarde politici, waarde premier, waarde volksvertegenwoordigers, kijk in uw hart – je zal zien waar het licht schijnt.
