Ga naar de inhoud 
Een j’accuse schrijven… Ik probeer het al enkele dagen. Tussen de leuke familie-uitstappen en de dieptepunten van nieuwsberichten door, denk ik aan wat ik zou willen zeggen mocht er iemand luisteren. En nee, niet zomaar iemand. De meeste mensen die dit zouden lezen, hoef ik waarschijnlijk niet meer te overtuigen. Maar onze regering, onze ministers, onze premier…
Mochten jullie luisteren, dan zou ik zeggen hoe ik ooit ambitie had om één van jullie te zijn. Ooit had ik een droom om een positieve impact te kunnen hebben via een politieke weg. Ik weet goed genoeg dat politiek vaak een spel is. En het spel moet soms gespeeld worden. Maar voor wat? Waar zijn jullie uiteindelijk voor aan het streven? Wat is het ultieme einddoel van jullie spel?
Ik dacht ooit dat politiekers de rol hadden om de mensheid tegen zichzelf te beschermen. Een systeem zo gecreëerd dat we elkaar kunnen beschermen van deze zwaktes zodat we kunnen blijven evolueren, leren en vooruitgaan.
Ik ben meestal zeer genuanceerd. Dus ik begrijp best dat je in het politieke veld soms harde keuzes moet maken.
Maar bij deze kan ik zeggen dat die droom in rook is opgegaan. In de rook van bommen die de Palestijnen blijven belagen. In de rook van het vuur dat solidariteit, menselijkheid en dapperheid verschroeit.
Jullie worden betaald, vertrouwd en verwacht om moeilijke keuzes te maken. Het is jullie taak om onze waarden en normen waarop onze maatschappij is gebouwd te verdedigen.
Dus bij deze, Beste Bart en u bijhorende regering, beschuldig ik jullie ervan een regering en bijhorende positie niet waardig te zijn.
Tussen alle besparingen door kiezen jullie ervoor om stukjes van je ziel te verkopen.
Maar let op. De geschiedenis heeft ons geleerd: wat jullie weigeren te beschermen, zal ooit tegen jullie getuigen.
