Goedemiddag allemaal.
Dank u om zo voltallig aanwezig te zijn vandaag.
Mijn aanklacht is getiteld ‘Beweegt je bloed dan niet’
En omdat we alles met ‘bismilla’ beginnen in de islam, ga ik ook zo beginnen.
Bismillahirrahmanirrahim.
‘We are the ones we have been waiting for’. Met deze woorden van Amerikaanse poeet en activist June Jordan herinner ik mezelf eraan dat er geen redding van boven komt.
Geen rechtvaardigheid zonder stemmen die weigeren te zwijgen.
Ik schrijf niet alleen uit woede, maar uit de onmogelijkheid om te zwijgen.
Want de feiten in Gaza vragen niet om interpretatie, maar om integriteit.
Kinderen worden vermoord, families uitgeroeid, gebouwen verwoest, lichamen vermist, wetten genegeerd.
Terwijl Europa wegkijkt en België stilte kiest.
Ik beschuldig die stilte, want stilte is geen onwetendheid.
Het is een keuze.
Ik beschuldig de Belgische regering die zich verschuilt achter diplomatie en ondertussen haar plichten verraadt.
Zij ondertekende het Genocideverdrag, de conventies van Geneve, het VN-handvest, de universele verklaring van de rechten van de mens. Maar nu, wanneer het erop aankomt, weigert zij te handelen, weigert zij te erkennen, weigert zij te spreken.
In Gaza werden meer dan twee miljoen mensen opgedragen te vluchten, maar waarheen?
Wanneer je opgesloten zit in een openluchtgevangenis, waar elke uitgang een valstrik is, waar ziekenhuizen, scholen, moskeeën, kerken, huizen, vluchtelingenkampengebombardeerd worden, waar elke zogenaamde veilige doorgang verandert in een hinderlaag.
En hoe gruwelijk is het dat duizenden Palestijnen gelokt worden met de belofte van voedsel, water, humanitaire hulp en vervolgens gebombardeerd worden op het moment dat ze proberen te overleven.
Honger als valstrik, brood als list, menselijke waardigheid verhandeld voor vernietiging.
Zoals Palestijnse poeet Suheir Hamad schreef, ”Occupation means that every day you die and the world watches in silence, as if your death was nothing, as if you were a stone falling in the earth, water falling over water.” Maar Palestijnse doden zijn geen stilte.
Ze zijn de waarheid. Ze zijn een beschuldiging aan iedereen die wegkijkt.
Ik spreek ook als onderzoeker, omdat ik weet dat taal nooit neutraal is. Elke verzwegenwoord creëert ruimte waarin misdaad zich kan nestelen.
Er is geen symmetrie in dit geweld, geen balans tussen bezetter en bezetene, geen middenweg in het gezicht van genocide.
In het Somalisch zeggen wij wanneer we onrecht zien, ‘di ge komodagago’, beweegt je bloed dan niet?
Ik stel die vraag aan ieder geweten dat nog wakker is. Ik schrijf omdat feiten niet alleen bewijzen vragen, maar ook stemmen. Omdat gerechtigheid zonder waarheid niet kan bestaan en omdat zwijgen geen instemmen is.
We zijn niet de eerste, ook niet de enige. En wij zijn zeker niet machteloos. Wij zijn de echo’s van wat komt, de spiegel van wat vermeden had kunnen worden.
‘From the river to the sea, Palestine will be free’. …En spiegel voor wat vermeden had kunnen worden. Van de rivier naar de zee, Palestine zal vrij zijn.
