Ga naar de inhoud 
DE AANKLACHT VAN EEN BURGER
Ik schrijf u niet als politicus. Niet als diplomaat.
Ik schrijf u als mens. Als burger. Als iemand die niet meer kan zwijgen.
In Gaza vallen de bommen.
Op scholen. Op ziekenhuizen. Op vluchtelingenkampen.
Op kinderen. Op moeders. Op families in hun slaap.
Een volk wordt uitgeroeid — systematisch, meedogenloos, dag na dag.
En u? U vergadert. U “observeert”. U “maakt zich zorgen”.
Ik beschuldig u.
Ik beschuldig u, Belgische regering, van lafheid.
Ik beschuldig u, Europese ministers, van hypocrisie.
U die zo snel sancties oplegt aan landen die u niet zinnen,
maar zwijgt als Israël massamoord pleegt —
u bent geen bemiddelaar. U bent medeplichtige.
Waar blijft uw embargo?
Waar blijft uw morele ruggengraat?
U veroordeelt op papier, maar handelt niet.
U roept om vrede, maar blijft wapens leveren.
U huilt krokodillentranen, terwijl u handeldrijft met een regime dat leeft op vernietiging.
U weet dat het genocide is.
De VN zegt het. Francesca Albanese zegt het.Mensenrechtenorganisaties zeggen het. Ooggetuigen zeggen het.
En toch zwijgt u. En toch doet u niets.
J’accuse.
Ik beschuldig u van verraad — verraad aan de menselijkheid.
U had de macht om levens te redden.
U had de kans om te breken met het geweld.
U koos ervoor om weg te kijken.
Waarom weegt het bloed van een Palestijns kind minder dan dat van een Europees kind?
Waarom huilt u voor sommige slachtoffers en zwijgt u voor anderen?
Hoe durft u nog te spreken over mensenrechten terwijl u zwijgt bij massamoord?
En ik beschuldig ook onszelf — burgers van Europa —
van gemakzucht, van vermoeidheid, van wegkijken.
We delen posts. We spreken erover.
Maar het bloed blijft vloeien. Het sterven stopt niet.
Gaza brandt.
En wij discussiëren.
Kinderen verhongeren.
En wij wegen woorden.
Een volk wordt vernietigd.
En wij praten over “evenwicht”.
J’accuse.
En ik zeg het u in uw gezicht:
Als u niet handelt, bent u schuldig.
Als u blijft zwijgen, bent u medeplichtig.
Als u uw belangen boven levens stelt,
dan bent u niet neutraal. Dan staat u aan de kant van de vernietiging.
Ik schrijf dit niet om uzelf een spiegel voor te houden.
Ik schrijf dit omdat ik die spiegel kapotsla.
IK WIL NIET LANGER ZWIJGEN, WANT WIE ZWIJGT IS MEDEPLICHTIG.
________________________________________
J’ACCUSE AAN URSULA VON DER LEYEN
Ursula von der Leyen, u zegt Europa te vertegenwoordigen.
Maar u vertegenwoordigt mij niet.
U vertegenwoordigt geen mensenrechten. U vertegenwoordigt macht, en lafheid.
J’accuse.
Ik beschuldig u van het legitimeren van genocide.
Van het omarmen van een apartheidsstaat terwijl duizenden kinderen worden afgeslacht.
Van het zwijgen over massamoord, terwijl u bloemen legt bij de daders.
U stond op met de Israëlische vlag op uw gebouwen.
Maar waar was de vlag van PALESTINA toen het puin zich ophoopte?
Waar was uw verontwaardiging toen voedsel, water, elektriciteit werd afgesneden van 2 miljoen mensen?
U sprak van solidariteit met Israël.
Maar u zweeg over het bloedbad dat volgde.
U noemt dit “verdediging”.
Ik noem het medeplichtigheid.
U weet het. U ziet het. U hoort de roep van kinderen onder het puin.
En u blijft glimlachen voor de camera.
Ik beschuldig u van het verraden van elk Europees principe.
Van het misbruiken van de Holocaustgedachte om nieuwe gruwel te rechtvaardigen.
Van het laten sterven van onschuldigen, omdat u economische en geopolitieke belangen hoger acht dan levens.
U had kunnen kiezen voor vrede.
U koos voor oorlog.
U koos voor vernietiging.
U koos de kant van de moordenaar.
En dus zeg ik u:
Ursula Von der Leyen, de geschiedenis zal uw naam niet vergeten.
Maar ze zal u niet herinneren als leider — ze zal u herinneren als zwijger. Als wegloper. Als medeplichtige.
IK WIL NIET LANGER ZWIJGEN, WANT WIE ZWIJGT IS MEDEPLICHTIG.
J’ACCUSE AAN MARK RUTTE
Mark Rutte, u stond twaalf jaar aan het roer van Nederland.
U bouwde aan handelsbelangen, aan “stabiliteit”, aan mooie woorden over mensenrechten.
Maar toen kinderen stierven in Gaza,
Toen ziekenhuizen gebombardeerd werden,
Toen honger werd gebruikt als oorlogswapen,
zweeg u.
J’accuse.
Ik beschuldig u van stilte waar schreeuw nodig was.
Van loyaliteit aan Israël terwijl het internationaal recht werd vermoord.
Van het verdedigen van “Israëls recht op zelfverdediging” —
zelfs toen de doden werden opgestapeld,
zelfs toen artsen in Gaza over de lijken van baby’s liepen.
U sprak van “balans”.
U sprak van “complexiteit”.
Maar genocide is niet complex.
Het is een misdaad. En u keek weg.
U reisde naar Tel Aviv. U sprak uw steun uit. U legde geen embargo’s op.
U deed alsof het geweld symmetrisch was — terwijl de dood over één kant rolde.
Ik beschuldig u van hypocrisie.
Van medeplichtigheid.
Van het kiezen voor politieke winst boven mensenlevens.
U had kunnen ingrijpen.
U had EUROPA kunnen laten opstaan voor gerechtigheid.
U had kunnen breken met medeplichtigheid.
Maar u koos ervoor om de ogen te sluiten.
Mark Rutte, de geschiedenis zal uw stilte niet vergeten.
En ik zeg u, als burger:
IK WIL NIET LANGER ZWIJGEN, WANT WIE ZWIJGT IS MEDEPLICHTIG.
#Jaccuse #Gaza #StopGenocide #MarkRutte #FreePalestine #StopTheSilence
J’ACCUSE AAN BART DE WEVER
Bart De Wever, u zegt altijd dat u de waarheid durft te benoemen. Dus laat mij ook duidelijk zijn:
J’accuse.
U vergoelijkt de slachtpartij in Gaza.
U noemt het “oorlog” — terwijl het genocide is.
U noemt verzet “terrorisme” — terwijl kinderen onder het puin liggen.
U verdedigt Israël — terwijl het volkenrecht aan flarden geschoten wordt.
U bent niet neutraal.
U kiest een kant.
En u kiest voor de dader.
U verdedigt een bezettingsmacht die kinderen uithongert, ziekenhuizen bombardeert en burgers verbrandt.
En dat doet u in onze naam.
Ik beschuldig u van moreel falen. Van blindheid voor mensenrechtenschendingen. Van schaamteloze medeplichtigheid.
U had kunnen oproepen tot wapenstilstand.
U had kunnen pleiten voor sancties.
U had kunnen zwijgen.
Maar u koos om het bloed goed te praten.
PREMIER, geschiedenis zal u oordelen.
En ik wil u dit zeggen, recht in de ogen:
IK WIL NIET LANGER ZWIJGEN, WANT WIE ZWIJGT IS MEDEPLICHTIG.
