J’accuse van Nadia En Julien

J’accuse onze regeringsleiders van het mee afbreken van de internationale rechtsorde en het ondermijnen van mensenrechten, die gelden voor iedereen. Ik zie u wetten stemmen die de democratie ondermijnen, het recht op protest aan banden leggen, het viseren van mensen zonder stem in onze samenleving. Ik zie u.
Er zijn geen zekerheden in ons leven. Ik had nooit gedacht dat ik tijdens mijn leven zo een zichtbare en openlijke genocide zou meemaken. Ik had nooit gedacht dat we kinderen zo aangekondigd zouden laten verhongeren.
De mensen ter plaatse tonen ons elke dag wat ze meemaken. Dat zou niet nodig moeten zijn om onze menselijkheid te activeren. Ik blijf erover spreken. Waarom blijven wereldleiders tactische spelletjes spelen met mensenlevens?
Er wordt hier een lat lager gelegd. Veel lager. We weten dit, we kunnen niet zeggen dat we het niet wisten. Binnen 20 jaar, hoe kijken we naar iemand zonder been, hand, ogen? Hoe kijkt het kind binnen 20 jaar naar zichzelf in shock, in pijn, opgegroeid zonder ouders om zich geborgen en veilig te voelen.
Vergis u niet, als wij toestaan dat dit gebeurd met vrouwen en kinderen daar, ze zullen ooit aan uw deur staan en uw huis afnemen, ze vinden wel een reden. En gaat u dan 75 jaar later hetzelfde de ander aandoen? Of hebben we dan eindelijk geleerd dat geweld enkel meer geweld genereert. Dat de kiem van haat gelegd is wanneer we onszelf boven de ander plaatsen.
Van mijn grootvader, een echte flamingant uit Ieper, heb ik veel geleerd over onderdrukking, oorlog, en verzet. Niemand wint, nooit. Oorlog is altijd gruwelijk en eindigt altijd… aan de onderhandelingstafel.
Wat als we 2% of zelfs 5% van het BNP nu eens investeren in weerbaarheid en conflicthantering bij jongeren? Investeren in hun mentaal welzijn in plaats van wapens. Dat kranten schrijven over de kracht van vredesbewegingen. Waar staan we dan binnen 20 jaar?
Dat we hoop zaaien in plaats van angst. Dat is misschien wel het krachtigste wapen ooit.