Ik huil.
Ik huil bij de beelden van uitgemergelde baby’s en kinderen die door hun moeders en vaders worden gedragen.
Ik huil bij de moedwilligheid van jullie, onze regering, om niets te ondernemen. Bij zoveel onverschilligheid. Bij zoveel onmenselijkheid. Bij zoveel zogenaamde nuance waar nuance al lang niet meer op zijn plaats is.
Ik schaam mij om jullie medeplichtigheid. Om jullie zwakke excuses.
Wat als jullie eigen kinderen ooit zo in jullie armen liggen? Zal er dan ook niemand durven rechtstaan? Zal er dan ook niemand naar het zwakke geruis van hun ademhaling willen luisteren?
Doe jullie fucking job.
