Dit jaar word ik 60, en zelden eerder in mijn leven heeft geweld mij zo diep geraakt als de gebeurtenissen die zich momenteel in Gaza afspelen. Wat daar gebeurt, gaat mijn begrip te boven. Al decennialang leven de Palestijnen onder een systeem van onderdrukking, vernedering en structureel onrecht, opgelegd door de staat Israël. De recente escalatie is geen op zichzelf staand incident, maar het gevolg van een lange geschiedenis van bezetting en geweld.
Israël heeft zich zelden werkelijk ingezet voor een duurzame vrede. En waarom zou het dat doen, als het Westen — Europa en in het bijzonder de Verenigde Staten — nooit serieuze druk heeft uitgeoefend om tot een rechtvaardige oplossing te komen? Integendeel, Israël heeft jarenlang vrij spel gekregen, met nauwelijks gevolgen voor zijn daden.
De historische schuld die Europa draagt ten aanzien van de Holocaust speelt ongetwijfeld een rol in deze terughoudendheid. Maar het mag geen excuus zijn voor het negeren van mensenrechtenschendingen. Kritiek op het beleid van de Israëlische staat wordt al te vaak afgedaan als antisemitisme, waardoor een open en eerlijke dialoog onmogelijk wordt gemaakt.
Wat we vandaag zien, is een systematische verwoesting van Gaza: ziekenhuizen, scholen, hulpverleners en journalisten worden getroffen. Infrastructuur wordt vernietigd, en honger wordt ingezet als wapen. Dit is geen zelfverdediging meer — dit is collectieve bestraffing en staatsterrorisme.
De Belgische overheid beperkt zich tot symbolische veroordelingen, terwijl de situatie schreeuwt om concrete actie. Ik beschuldig de Belgische staat van grove nalatigheid en roep op tot juridische stappen tegen zij die verantwoordelijk zijn voor het uitblijven van doortastend beleid.
