J’accuse,
Mijn hart schreit. Ik ben een moeder, grootmoeder, en op dit moment vecht mijn zoon al dagenlang in het UZA voor zijn leven, na een zwaar ongeval.
Hij wordt bijgestaan door alle mogelijke apparatuur en heel lieve mensen.
Al dage, weken, maanden, jaren… sterven in Gaza en ook Palestina kinderen, moeders, vaders, broers en zussen. NIET tengevolge van een ongeval, maar bewust neergeschoten, verminkt, vermoord omwille van de haat en de hebzucht en het racisme van een ander volk, dat een broedervolk zou moeten zijn.
Het doel is: al jarenlang, dit volk van Gaza/Palestina, te vernietigen, weg te jagen, na vernedering, verwoesting van hun cultuur, hun zijn, hun alles.
Ik klaag hierbij onze voltallige regering en ook de Europese regering aan wegens gewild en bewust ontkennen van het recht op bestaan van een volk, van samenzwering met de moordenaars via steun allerlei en van grote lafheid.
Ik betoog, ik steun, maar ik ween ook als ik de beelden van al die hulpeloze en gebroken levens zie.
En ik ween om mijn goede zoon .
Leen De Boeck
