Ga naar de inhoud 
Ik Beschuldig
Ik beschuldig mijn regering van stilte.
Ik beschuldig haar van lafheid, van zich te verschuilen achter lege diplomatieke zinnen, terwijl het bloed van onschuldige mensen door de straten van Gaza stroomt.
Ik beschuldig haar van medeplichtigheid – niet alleen door te zwijgen, maar door stilzwijgend in te stemmen, te buigen, en de misdaad goed te keuren.
Ik beschuldig de Europese leiders – afzonderlijk en samen – van het verraden van een belofte die zij maakten aan de graven van de slachtoffers van de Holocaust: “Nooit meer”.
Maar “nooit meer” is “misschien weer” geworden, en “weer” gebeurt nu, recht voor onze ogen, in koele bloede.
Ik beschuldig het Westen van hypocrisie: het huilt om mensenrechten wanneer de slachtoffers wit zijn, maar zwijgt als ze Palestijns zijn.
Ik beschuldig de dominante media van verdraaiing – van het herformuleren van genocide als “militaire operatie”, van het dehumaniseren van een volk, van het rechtvaardigen van kindermoorden onder het mom van “zelfverdediging”.
Wat voor zelfverdediging is het dat een miljoen kinderen uithongert?
Welke internationale wet rechtvaardigt het bombarderen van ziekenhuizen, het verwoesten van scholen, het verpletteren van gezinnen onder het puin?
Wat in Gaza gebeurt is geen “conflict”, geen “oorlog”, geen “complexe situatie”.
Het is een volk dat wordt uitgeroeid, live uitgezonden, met de wereld als stille getuige.
Ik beschuldig ieder die weet maar zwijgt.
Ieder die ziet en wegkijkt.
Ieder die macht heeft maar ervoor kiest niets te doen.
Zwijgen is geen optie meer.
Neutraliteit tegenover onrecht is geen deugd – het is verraad.
En als een volk wordt uitgewist, dan is elke minuut stilte een grafsteen extra.
Ik beschuldig mijn regering van lafheid. Van zich te verschuilen achter loze verklaringen, terwijl ze weigert zelfs maar de wapenexport te stoppen of de misdaad helder te benoemen.
Waar is de stem van gerechtigheid?
Waar is de stem van vrijheid?
Waar is de stem van de waarden die wij beweren te verdedigen?
Ik zeg het luid en duidelijk: wie vandaag zwijgt, zal morgen ter verantwoording worden geroepen.
Wie vandaag wegkijkt, zal morgen worden aangeklaagd door het geweten van de mensheid.
Wie nu zijn stem niet verheft, kan zich later niet beroepen op onwetendheid.
Khaled Albardawil
Ik schrijf dit niet uit haat, maar uit liefde.
Liefde voor de mens. Liefde voor de waarheid. Liefde voor de kinderen die recht hebben op dromen, niet op begrafenissen.
Daarom schrijf ik. Daarom beschuldig ik.
En overigens schaar ik mij achter de aanklacht tegen de Belgische overheid, het is mijn plicht te spreken, ik wil niet medeplichtig zijn.
