‘Krieg, nie wieder’. ‘La guerre, plus jamais’. ‘Nooit meer oorlog’.
Met deze leuzen ben ik opgegroeid. En we geloofden er écht in, dat de mensheid geleerd had na de waanzin van de grote wereldoorlogen, na Hiroshima, na Nagasaki… Zo wreed kon het nooit meer worden. Het ‘Beschaafde Westen’ had geleerd uit de geschiedenis.
Groot was mijn verbijstering over de massale oorlogspropaganda bij aanvang van de de Ukraïne crisis. Putin was een oorlogsmisdadiger vanaf dag 1 en miljarden geld voor bewapening en ‘defensie’ werd plots zomaar gevonden . In geen tijd werd een klimaat van angst geschapen, vol oorlogsretoriek. Er was immers geen andere optie?
Over de desastreuze en ecologische gevolgen van de productie en gebruik van wapens werd met geen woord gerept. Was er niet ergens een klimaatcrisis? Was het niet 1 voor 12 om op mondiaal vlak samen te werken voor behoud van de natuur en het leven? Was er geen nood aan drastische maatregelen van sterke leiders? Blijkbaar had dat probleem zich ondertussen vanzelf opgelost…
Maar nog groter was mijn verbijstering,ongeloof over de stilte van onze leiders bij de genocide op het Palestijnse volk. En Netanyahu oorlogsmisdadiger? Het duurde meer dan een jaar van extreme moorddadige actie op duizenden Palestijnen, op vrouwen en kinderen, op hulpverleners, op journalisten, voortdurende vernietiging van ziekenhuizen, watervoorziening en alle mogelijke infrastructuur vooraleer er ook maar gewag gemaakt werd van die mogelijkheid. De expliciet genocidaire taal van die man niet te na gesproken.
Ik heb een oprechte vraag aan onze leiders: worden jullie gechanteerd of met het leven bedreigd? Want zoveel onmenselijkheid kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen.
J’accuse de Belgische en Europese regering van het passief en actief ondersteunen van de ontmenselijking van het Palestijnse volk en bijgevolg het uitroeien ervan mogelijk te maken.
Ik beschuldig de Vlaamse media van zo lang een sfeer van wantrouwen te scheppen rond het uitdragen van een humanitaire boodschap.
Het is nu heel duidelijk wie onze leiders zijn. Laat ons dat juk afwerpen en er nieuwe kiezen!
‘Krieg, nie wieder’. ‘La guerre, plus jamais’. ‘Nooit meer oorlog’.
Met deze leuzen ben ik opgegroeid. En we geloofden er écht in, dat de mensheid geleerd had na de waanzin van de grote wereldoorlogen, na Hiroshima, na Nagasaki… Zo wreed kon het nooit meer worden. Het ‘Beschaafde Westen’ had geleerd uit de geschiedenis.
Groot was mijn verbijstering over de massale oorlogspropaganda bij aanvang van de de Ukraïne crisis. Putin was een oorlogsmisdadiger vanaf dag 1 en miljarden geld voor bewapening en ‘defensie’ werd plots zomaar gevonden . In geen tijd werd een klimaat van angst geschapen, vol oorlogsretoriek. Er was immers geen andere optie?
Over de desastreuze en ecologische gevolgen van de productie en gebruik van wapens werd met geen woord gerept. Was er niet ergens een klimaatcrisis? Was het niet 1 voor 12 om op mondiaal vlak samen te werken voor behoud van de natuur en het leven? Was er geen nood aan drastische maatregelen van sterke leiders? Blijkbaar had dat probleem zich ondertussen vanzelf opgelost…
Maar nog groter was mijn verbijstering,ongeloof over de stilte van onze leiders bij de genocide op het Palestijnse volk. En Netanyahu oorlogsmisdadiger? Het duurde meer dan een jaar van extreme moorddadige actie op duizenden Palestijnen, op vrouwen en kinderen, op hulpverleners, op journalisten, voortdurende vernietiging van ziekenhuizen, watervoorziening en alle mogelijke infrastructuur vooraleer er ook maar gewag gemaakt werd van die mogelijkheid. De expliciet genocidaire taal van die man niet te na gesproken.
Ik heb een oprechte vraag aan onze leiders: worden jullie gechanteerd of met het leven bedreigd? Want zoveel onmenselijkheid kan ik met de beste wil van de wereld niet begrijpen.
J’accuse de Belgische en Europese regering van het passief en actief ondersteunen van de ontmenselijking van het Palestijnse volk en bijgevolg het uitroeien ervan mogelijk te maken.
Ik beschuldig de Vlaamse media van zo lang een sfeer van wantrouwen te scheppen rond het uitdragen van een humanitaire boodschap.
Het is nu heel duidelijk wie onze leiders zijn. Laat ons dat juk afwerpen en er nieuwe kiezen!
