J’accuse van Julie Verstraete

J’accuse!
In een wereld waar onrecht live wordt uitgezonden, is zwijgen of wegkijken geen neutraliteit meer, maar een weloverwogen beleidskeuze. Gaza brandt, terwijl kinderen sterven onder puin, gezinnen worden uiteengerukt en honger als oorlogswapen wordt ingezet. Onze politiekers in België blijven intussen onhandig en tragisch trappelen in diplomatieke vaagheid.
De Belgische staat spreekt over mensenrechten, over internationale rechtsorde, over vrede. Maar wanneer het Palestijnse volk systematisch wordt gedehumaniseerd, blijft het enkel bij woorden. Verontwaardiging zonder acties of gevolgen. Een beleid dat zichzelf feliciteert met “nuance”, terwijl het helemaal faalt in morele helderheid.
Relationnaliteit is de kern van onze menselijkheid – ons verbinden met het lijden van de ander. Ik voel de pijn. Sommigen noemen het geruis. Maar wat zij geruis noemen, is het geschreeuw van een volk dat al generaties lang wordt genegeerd. Het is het geluid van onrecht dat weigert stil te zijn. Sommigen kennen dat, omdat hun grootouders, het hen voor deden – het “geruis” noemen.
Dat geruis zal alleen maar luider worden (hopelijk). Want onrecht laat zich niet wegmasseren met wat blabla. Het groeit, het echoot, het schreeuwt, het eist gehoord te worden.
De geschiedenis zal niet oordelen op onze woorden, maar op onze moed. En MOED hebben moeten we NU!