Spring naar de inhoud 
Ergens in Gaza ligt een knuffelbeer.
Hij mist een arm en bijna een oog.
Ergens in Gaza ligt een babytje.
Het mist een vader en bijna een
moeder, want haar frêle lichaam heeft
geen melk meer.
Ergens in Gaza liggen de bakkers, de
boeren, de leraren, de priesters,
vroedvrouwen, dadelplukkers, de
muzikanten en de dichters, advocaten,
rechters, bankiers, architecten en
dokters.
Allen stilgeworden.
Ogen gesloten.
Alleen de doden hebben rust.
Ergens op de heuvels, buiten Gaza,
staan grote kijkers, voor kijklustigen,
die smullen van het werk van de
moordlustigen die hun videogame
beleven op mensen zoals jij en ik.
Ergens buiten Gaza spreken grote
namen over grote ambities, zoals daar
zijn, het nauwlettend in de gaten
houden.
Houden ze het ook in het oog dat ze
generaties, dorpen, gemeenschappen
offeren voor het nog grotere gelijk?
Ergens in het universum dansen
planeten en uitgedoofde sterren.
Geen mensheid in zicht. Of toch?
Ze schudt meewarig het hoofd.
En zucht in talen die wij nog niet
spreken dat wij knoeiers zijn, dat wij
het wel wisten en toch zoveel leven
bleven verkwisten.
Ergens in het universum weet men
beter, gaat geen mensenkind verloren,
hoeden de herders hun kuddes en
rijzen steden uit het stof.
Ergens in ons land lopen rode lijnen,
komen duizenden op straat, de vaders,
de moeders, zussen, broers, vrienden,
bakkers, boeren, de armen, de zieken,
de zotten en de helden. Ze zijn er
allemaal in levende lijven of in
gedachten.
Behalve zij die het geruis in de verte
niet willen horen. Te druk bezig, geen
tijd voor een volk in nood. Papa is
bezig, nu niet storen, ga maar buiten
spelen. Ja, dat zullen we doen. Met
pollepels op potten slaan, tot het
geruis oorverdovend is geworden. Tot
zelfs de adelaar verschrikt wegvliegt
van het dak en de kat onder de zetel
kruipt.
Wij zullen een luide stem zijn, De stem
van het geweten, ja, want wij hebben
het geweten.
Een paar paletten droppen om je
geweten te sussen is een zwaktebod.
Politici die zich verschuilen achter
België alleen kan toch niks betekenen,
vergissen zich.
Politici die zich verschuilen achter ik
ben verkozen om mij met België bezig
te houden, vergissen zich. Want zij
vragen in verkiezingstijd ons
vertrouwen.
Maar met welk mandaat regeren ze
dan nu de roep van hun eigen kiezers?
Het is een schande ten aanzien van al
hun privileges, want niemand kiest
waar zijn wieg staat.
J’accuse, allen die te stil blijven.
Als baby’s slapen ben je stil, maar niet
als ze doodgaan.
Hier in Oostende huldig ik de
legendarische en profetische woorden
van Willem Vermandere.
En wie ze kent mag meedoen.
Al de kinderen van moeder Eerde, op
charango en met gamelan, ze roepen
en zingen aan ons deuren ‘Doe het
open, bange blanke man!’
