J’accuse – omdat uitspraken betekenis moeten krijgen.
Ik schrijf dit als toekomstig sociaal werker, iemand die haar leven wil wijden aan zorg, nabijheid en rechtvaardigheid. Ik doe dit vanuit een gevoel van machteloosheid en met de wens om het anders te doen.
Wat ik dagelijks zie in Gaza overstijgt het begrip van menselijkheid. Ik ben opgegroeid met waarden als: “Heb lief voor elkaar,” “Doe niets bij een ander wat je zelf niet zou willen,” en “Behandel iedereen als mens.” Deze waarden vormen voor mij de basis van een gemeenschap.
Het blijft me bezighouden: hoe kan het dat ons inlevingsvermogen zo ver te zoeken is? Hoe kunnen we vergeten dat we allemaal op dezelfde wereld leven, en dat het leed van de ander ook ons eigen leed zou kunnen zijn? Wat als wij zelf in die situatie zouden verkeren? Wat als ons lot slechts een kort fragment in een krant zou zijn, waarna iedereen verdergaat?
Ik wil niet langer voorbijgaan aan beelden van uitgehongerde kinderen, lichamen onder puin, mensen die smeken om water, brood en leven. Ik wil niet meer doen alsof dit de realiteit is waar we aan zouden moeten wennen.
Wat ik vandaag zie is het tegenovergestelde van waar we naartoe zouden moeten: massaal lijden, collectieve verlamming en een wereld die liever zwijgt dan durft te kijken. Waar een volk wordt gedehumaniseerd, is het onze taak – als burger – om dat niet te negeren. We moeten durven kijken, durven benoemen en durven kiezen voor de mens, altijd.
J’accuse – omdat ik niet geloof in een neutraliteit die zwijgt bij onrecht. Ik geloof niet in een wereld waar lijden slechts iets is om ‘bij te scrollen.’ Ik geloof niet in stilte wanneer actie ondernemen de enige menswaardige keuze is. Ik ben geen politica of expert, maar een jonge vrouw, een mens die weigert te accepteren dat dit normaal is.
J’accuse – omdat ik sociaal werkster wil worden in een wereld die vergeten lijkt wat sociaal betekent. Omdat het tijd is om niet alleen mee te voelen, maar ook te handelen, hier en nu, voor iedereen die lijdt onder onze onverschilligheid.
En J’accuse – maar ook: je remercie – ik dank alle hulpverleners die elke dag bewijzen dat kracht niet voortkomt uit macht, maar uit nabijheid. Die blijven kijken waar anderen wegdraaien, luisteren waar anderen zwijgen en handelen waar anderen bevriezen. Dank jullie wel.
