JACCUSE van Jessica Schouwenaars

Ik beschuldig u, dames en heren van de Belgische regering, van medeplichtigheid aan genocide.
Ik beschuldig u, Europese Commissie en Parlement, van lafheid, hypocrisie en selectieve verontwaardiging.
Ik beschuldig u van het schenden van internationale rechtsregels, van mensenrechten, van de menselijke waardigheid zelf.
Meer dan 58.000 Palestijnen zijn gedood sinds oktober 2023. Meer dan de helft vrouwen en kinderen. Meer dan 80% van de bevolking is ontheemd. Ziekenhuizen worden systematisch gebombardeerd. Artsen, journalisten, VN-medewerkers worden gedood. Dit is geen oorlog. Dit is een uitroeiing. Dit is gecoördineerde vernietiging van een volk dat al generaties in een openluchtgevangenis leeft.
En wat doet u?
U vergadert, u overlegt, u gebruikt holle woorden als “we houden de situatie nauwlettend in de gaten”.
U houdt vast aan samenwerkingsakkoorden, u keurt militaire leveringen goed, u schorst de betalingen aan UNRWA, de enige hulpstructuur die nog overeind stond.
En verder zwijgt u. Stilzwijgen is geen neutraliteit. Het is lafheid. En lafheid is een keuze.
Ik beschuldig u van hypocrisie. Want wanneer Rusland Oekraïense burgers doodt, spreekt u terecht over oorlogsmisdaden, bezetting, deportatie. U roept op tot sancties, tot vervolging voor het Internationaal Strafhof.
Maar wanneer Israël Palestijnse burgers doodt, dorpen van de kaart veegt, hongersnood creëert, ziekenhuizen bombardeert, dan blijft u stil.
Waarom weegt een Palestijns leven minder dan een Europees?
Waarom zijn oorlogsmisdaden in Oekraïne vervolgbaar, maar in Gaza verdedigbaar?
Waarom verwerpt u antisemitisme, maar sluit u de ogen voor anti-Palestijns racisme?
Uw dubbele standaard is niet alleen onaanvaardbaar. Ze is dodelijk.
België noemt zich voorvechter van internationaal recht. Maar intussen leveren Belgische bedrijven wapentechnologie die gebruikt wordt in Israëlische gevechtsvliegtuigen, worden academische partnerships met Israëlische universiteiten nauwelijks in vraag gesteld, kreeg Israël de status partnerland op de Europese Onderzoeksbeurs, zelfs na de eerste bombardement op Rafah.
Neutraal?
U bent geen toeschouwer. U bent een actor.
Het Genocideverdrag, het Handvest van de Verenigde Naties, het Internationaal Strafhof: allemaal verdragen en instellingen die u graag citeert, zolang ze niet toegepast moeten worden op bondgenoten.
Wanneer Zuid-Afrika een klacht indient bij het Internationaal Gerechtshof wegens genocide, betwist u zelfs niet de feiten – u betwist het forum.
U probeert juridische termen te ontwijken. Maar genocide is geen mening. Het is geen ideologisch label. Het is een juridisch feit. Vastgelegd, gedefinieerd, herkend.
Amnesty International, Human Rights Watch, het VN-Mensenrechtenbureau en vooral, Francesca Albanese, de Speciale VN-Rapporteur voor de bezette Palestijnse gebieden, zij spreken duidelijke taal.
Francesca Albanese heeft de moed die u ontbreekt. Zij kijkt niet weg. Zij spreekt.
Voor die moed wordt ze door sommige Europese politici onder vuur genomen en wordt ze bedreigd. Maar de geschiedenis zal haar herinneren als degene die haar stem verhief terwijl anderen zwegen.
Ik beschuldig u van verraad van alles waar Europa zegt voor te staan.
Van mensenrechten. Van de rechtsstaat. Van waardigheid. Van medemenselijkheid.
U staat op een kruispunt. Waar u kan kiezen voor het leven, voor rechtvaardigheid, voor vrede. Of waar u kan kiezen voor stilte, voor straffeloosheid, voor het tolereren van genocide.
Stop de samenwerking met Israëlische instanties.
Leg een wapenembargo op.
Erken de genocide.
Steun de internationale vervolging van de verantwoordelijken.
Verontschuldig u bij de slachtoffers voor uw medeplichtigheid.
De geschiedenis kijkt toe. En de geschiedenis zal oordelen.