Ga naar de inhoud 
J’accuse
Omdat zwijgen geen neutrale keuze is.
Omdat empathie niet selectief hoort te zijn.
Omdat geraakt worden niet zwak is, maar menselijk.
En handelen vanuit dat gevoel geen luxe, maar een morele verantwoordelijkheid.
J’accuse
Omdat wat wij laten gebeuren, ook onszelf definieert.
Omdat het iets zegt over hoe wij kijken. Over wie wij zien.
Omdat wegkijken geen toeval is, maar een structurele beslissing.
En omdat wij wéten wat juist is, ook al is het voor sommigen niet altijd comfortabel om dat toe te geven.
J’accuse
Niet uit machteloosheid, maar uit betrokkenheid:
Wij kunnen stilstand benoemen en doorbreken.
Wij kunnen weigeren dat onverschilligheid genormaliseerd wordt.
Wij kunnen kiezen om zichtbaar te zijn, juist als het moeilijk wordt.
Voor wie niet wordt gehoord.
Voor wie altijd op de rand leeft van wat ‘wij’ heet.
Voor wie zich afvraagt: hoor ik er eigenlijk wel bij?
Onder het puin ligt niet alleen verlies en verdriet, maar ook een spiegel.
De reflectie van wie wij zijn als samenleving.
