Ga naar de inhoud 
Jemma Vercruysse, politiek wetenschapper en lid van het SOS Gaza Team, een rake #j_accuse uit. Een duidelijke boodschap aan een lakse en tandenloze Belgische regering. Door zo’n houding dwingt die de grote meerderheid van de bevolking medeplichtig te zijn aan genocide … “stap gewoon op !”
“We worden door politiek en procedures er voortdurend aan herinnerd dat we geboren zijn om te sterven”.
Dat zijn de woorden van Palestijnse journalist en dichter Mohammed El-Kurd.
Deze woorden zijn zo onomkeerbaar, en tonen het morele failliet aan van de Belgische regering.
Vooruit, CD&V, MR, N-VA, Les Engagés
Jullie dwingen ons medeplichtig te zijn.
Jullie keren niet enkel het Palestijnse volk de rug toe.
Nee, beste regering, jullie doen wel degelijk iets:
Jullie maken onze wereld onveilig door morele én internationale rechtsprincipes naast jullie neer te leggen.
Jullie blijven economische, diplomatieke en politieke steun bieden aan regime dat moordt.
Jullie dreigen met hoger beroep, wanneer wij jullie aanklagen wegens wapendoorvoer.
En niet alleen buiten België faciliteren jullie het geweld tegen de Palestijnen.
Ook hier, open eigen bodem, keert jullie beleid zich tegen mensenrechten.
Jullie nemen Palestijnen hun vluchtelingstatuut af, alsof hun bestaan er niet toe doet.
Jullie criminaliseren, willekeurig, organisaties, zonder enige rechtsgrond.
Jullie leggen de rode loper uit voor buitensporig politie geweld op Palestijnse en Belgische activisten.
Jullie zetten in het parlement kritische journalisten weg als terroristen en beweren intussen dat jullie de kant van de onschuldige slachtoffers kiezen.
Absurd
Niemand kan zeggen dat jullie passieve toeschouwers zijn. Nee, jullie zijn actief medeplichtig.
En aan zij die durven zeggen: “we willen wel, maar we kunnen niet.”
Met lege excuses zoals: “sommige partijen liggen dwars, België is te klein, we zijn het intern oneens.”
Laat het duidelijk zijn:
Niemand verplicht jullie tot medeplichtigheid.
Niemand verplicht jullie comfortabel in jullie parlementaire stoel te zitten.
Verstop jullie niet langer achter partijpolitiek en procedurele praat.
Medeplichtigheid is een keuze.
Stap. Gewoon. Op.
Twee maanden geleden trokken wij naar de Wetstraat.
We eisten sancties. Verantwoordelijkheid. Naleving van internationaal recht.
We overhandigden jullie een open brief met meer dan tienduizend handtekeningen.
Het staat allemaal op beeld.
En toch, sindsdien geen enkele stap.
Ondanks de grote betoging met meer dan 100.000 mensen.
Ondanks de rechtszaken die we aanspanden.
Ondanks de acties, de open brieven, de bezettingen, twee jaar lang blijft de politiek tandeloos.
Jullie stonden daar. Aan de deur van het parlement.
En ik vraag me soms af: herbekijken jullie die beelden?
Zien jullie jezelf daar staan, als stoute kinderen aan de schoolpoort?
Met het excuus: “we doen écht ons best, hoor.”
En eerlijk, ik ben moe:
Ik weiger mij nog langer te wenden tot mensen die geen waardige gesprekspartner zijn.
Want de maakbaarheid van de wereld ligt niet in jullie handen.
Ze ligt in de kracht de mensen, waarvan jullie geen deel willen uitmaken.
Ze ligt in het collectief. In bewegingen. In verzet. In solidariteit.
Lees de geschiedenisboeken.
Het waren wij.
De onafhankelijkheidsbewegingen.
De suffragettes.
De arbeidersbewegingen.
De studenten van mei ’68.
De klimaatbewegingen.
Wij waren het.
Wij bouwden aan een rechtvaardige wereld.
En jullie staan aan de zijlijn, terwijl de geschiedenis opnieuw wordt geschreven.
En daarom herhaal ik deze woorden, keer op keer:
Palestijnse solidariteit gaat verder dan empathie.
Het betekent één strijd.
Hun strijd is onze strijd.
J’accuse
“Ik schaar mij achter de aanklacht tegen de Belgische overheid.
Het is mijn plicht te spreken, ik wil niet medeplichtig zijn.”
