Ga naar de inhoud 
Ik accuseer elke planeet die ons als mensheid, met al haar vernielzucht en treiterijen, al zo lang duldt.
Ik accuseer elk Westen dat oorlogen voert om verzonnen dreigingen. Concrete conflicten - waar weinig te rapen valt, belangrijk detail - laat datzelfde Westen in het beste geval etteren. In het slechtste geval, zorgt het voor extra voeding.
Ik accuseer elke zionist die op elk wederwoord ‘antisemitisme’ schreeuwt, terwijl hij het woord een andere lading geeft door het land, zijn filosofie en gedrag gelijk te stellen met de religie.
Ik accuseer elk continent dat verbolgen is over een Russische inval, maar met stroop op de lippen spreekt als het over Israël gaat.
Ik accuseer elke premier die het nodig acht om internationale afspraken en nationale wetgeving naast zich neer te leggen door te stellen dat hij geen opdracht zou geven Netanyahu te arresteren, mocht die voet op Belgische bodem zetten. Nochtans loopt er tegen de man een arrestatiebevel voor vermoedelijke oorlogsmisdaden en misdaden tegen de mensheid.
Ik accuseer elke minister die dacht dat het daar in Gaza ‘wel veilig genoeg moet zijn’ en de automatische erkenning abrupt introk. Amper een maand voordien was het conflict voor de zoveelste keer opgelaaid.
Ik accuseer elke burgemeester die meent ‘de kant van democratie, de kant van het licht’ te moeten kiezen.
Ik accuseer elke schepen die alle zeilen bijzet voor Oekraïners (vredesvlaggen! opvangplaatsen! vluchtelingeninterviews!) maar een dodelijke stilte serveert voor Palestijnen.
Ik accuseer elke burger, buur, vriend of familielid die het gevaar in elke boerka of burkini zoekt. De meeste mensen die je kwaad willen doen, lopen rond in pakken.
Ik accuseer elke ik die meent geen stem te hebben en zich te beperkt tot wat beschuldigende woorden.
