J’ACCUSE van Jana Bruffaerts

Veel te lang heb ik weggekeken van wat er in Gaza gebeurt – omdat de beelden te pijnlijk zijn en ik me machteloos voelde.

Veel te lang heb ik gezwegen – uit angst voor een oordeel, en vanuit het idee dat dit conflict te complex is om er als buitenstaander iets over te zeggen.
Tot jullie (Katrien De Ruysscher en het hele team van SOS Gaza) me lieten inzien dat het anders kon én zelfs moest. 
Jullie engagement is bewonderenswaardig en geeft hoop waar die zo hard nodig is.
Ik ben misschien niet zo sterk met woorden als Katrien, maar ik kan en wil niet langer zwijgen. Zeker als leerkracht voel ik me des te meer moreel verplicht om mijn stem te laten horen. Niet alleen omwille van het leed dat zoveel kinderen treft, maar ook vanuit mijn voorbeeldfunctie. Hoe kan ik mijn leerlingen de juiste normen en waarden bijbrengen als ik zelf zwijg op momenten dat het er écht toe doet? 

De regeringen hebben al genoeg kansen gehad om aan de juiste kant van de geschiedenis te staan. Keer op keer kiezen ze ervoor om niets te doen. On-be-grij-pe-lijk.
Dus j’accuse.

Ik beschuldig onze regering – en bij uitbreiding de EU en alle wereldleiders die deze genocide faciliteren. 

Ik beschuldig hen van het blijvend schenden van mensenrechten ondanks duidelijke feiten en luide stemmen van de bevolking.
Ik beschuldig hen ervan om een taboe in stand te houden, waardoor mensen zwijgen uit angst om partijdig te lijken. Wie zich uitspreekt, wordt al snel bestempeld als ‘linkse activist’. Maar dit gaat niet over een politieke kleur. Dit gaat over menselijkheid!
Hoe kunnen wij onszelf nog in de spiegel kijken als we blijven zwijgen?
Ik wil niet langer zwijgen. Want wie zwijgt, is medeplichtig.