Vanmorgen zag ik een vreselijke foto in de krant. Een uitgemergeld kind op de arm van zijn moeder. In Gaza.
We weten allemaal dat meer dan 60000 mensen zijn gedood.
We zien allemaal de gruwel van nietsontziende bombardementen, de complete verwoesting, de verdrijving van mensen uit hun huizen, hun dorpen en steden.
We zien allemaal de afschuwelijke misdaden van de Israëlische regering, het uitmoorden, het uithongeren en het verdrijven van de mensen in Gaza.
Alle Vlaamse, Belgische en Europese machthebbers zien het, weten het, en toch gebeurt er niets.
Alle rode lijnen zijn al lang overschreden, en toch gebeurt er niets.
Wat Israël doet, zit ver beneden elke morele ondergrens. En toch gebeurt er niets.
Europa doet niets, België doet niets, Vlaanderen doet niets.
En ik kan niet begrijpen waarom niet.
Ik kan niet begrijpen dat onze overheden dit misdadige, gewetenloze regime blijven steunen.
Ik kan niet begrijpen dat Israël nog steeds Europa’s bondgenoot is.
Ons niets doen is medeplichtigheid.
Ons zwijgen is medeplichtigheid.
