Spring naar de inhoud 
In de naam van de liefde – een liefde die deze dagen geen vertegenwoordiging meer kent.
Het is donker. Veel te donker.
Maar in de diepste duisternis schuilt altijd licht.
Daarom blijf ik hoopvol.
Zwijgen is geen optie.
Hoe vaak hebben burgers, op zoveel manieren, al laten zien
dat de genocide in Gaza en de herhaalde schendingen van het internationaal recht onaanvaardbaar zijn?
Massale demonstraties, talloze acties, debatten, petities – en toch blijft politieke actie uit.
Hoe kan dat? Waar blijft de politieke wil?
Al bijna twee jaar zijn we getuige van een genocide
in wat niet anders te noemen is dan een openlucht-concentratiekamp.
We zien mensen uitgemoord worden, verhongeren.
Niemand kan beweren dat men het niet wist,
dat dit niet te voorkomen was.
We zien Brutale inbreuken op het internationaal recht–
wetten die ooit zijn opgesteld om juist dit soort gruwel te voorkomen.
Twee jaar lang worden landen gebombardeerd,
onder het voorwendsel terroristen uit te schakelen.
En het doden van onschuldige burgers wordt onderbelicht en geminimaliseerd als “collateral damage”.
Maar wie is hier de ware terrorist? Wie terroriseert wie?
Ja, het is veel te donker.
En jullie zijn geen durvers.
Jullie meten met twee maten en passen schaamteloos dubbele standaarden toe.
Leiders die empathie en liefde zijn vergeten,
van wie het morele kompas het compleet heeft begeven.
Zijn de slachtoffers voor jullie niet meer dan cijfers? Zijn jullie blind?
Laat jullie Israël, met een extremistische en terroristische regering die talloze onschuldigen heeft vermoord, zomaar wegkomen – zonder gevolgen?
Willen jullie werkelijk blijven weigeren om sancties op te leggen
aan de hoofdverantwoordelijke voor de destabilisatie van onze wereld?
Deze genocide zal generaties van herstel vergen.
Wat een schande dat het zo ver heeft moeten komen.
Maar jullie hebben nog altijd de macht om recht te doen.
Om empathie te tonen.
Om de liefde weer ruimte te geven.
Dáár waar men de pijn van de ander voelt,dáár begint menselijkheid.
De mensen zijn leden van één lichaam,gemaakt uit één ziel, geboren uit dezelfde essentie.Als één lid wordt getroffen door pijn,blijven de anderen niet onberoerd.Als jij geen mededogen voelt bij andermans lijden,verdien jij de naam ‘mens’ niet te dragen.
— Saadi, 13e eeuw, Iran
(deze woorden staan gegraveerd op de muur van de Verenigde Naties)
We hebben een revolutie van liefde en licht nodig.
We hebben leiders nodig zoals Mahatma Gandhi en Nelson Mandela –
mensen die durven te bewegen,
die met de gouden sleutel van liefde
deuren openen en harten mobiliseren.
Ik doe niet mee met jullie lafheid, besluiteloosheid
en de angst om eigen positie te verliezen.
Genoeg is genoeg.
En ja, ik schaar mij achter de aanklacht tegen de Belgische overheid.
Het is mijn plicht om te spreken.
Ik weiger medeplichtig te zijn.
Farnoosh Khodadadeh
Muzikant en verpleegkundige voor het hart
