J’accuse van Evelyne Vanlandeghem

Onbegrip en geen woorden meer. Verbijstering en pijn. Twee jaar stilzwijgen en medeplichtigheid. De geschiedenis is nu. Rechten, wetten, organisaties, …het lijken allemaal loze instellingen en loze woorden als ze voor Israël aan de kant geschoven worden. Elk kind, elke Gazaan of Palestijn op de Westbank is er een te veel en ondertussen kunnen we ze niet meer tellen. Tot er niet meer te tellen valt. Wanneer o wanneer komt er een duidelijk geluid. Wanneer mag deze waanzin stoppen? Aan welke kant van de geschiedenis sta je?