Ga naar de inhoud 
Lig je er wakker van? Als je ’s avonds in bed ligt en de straaljagers niet boven je huis razen, de bommen niet je slaapkamer binnenfluiten, de ontploffingen je trommelvliezen en je leven niet aan flarden blazen – lig je er dan wakker van, Bart? Georges? Connor, Matthias, Caroline, Zuhal, Melissa, Sammy…?
Schaam je je als je een zak bloem kan kopen zonder zorgen en de beelden niet door je brein flitsen, van uitgemergelde kinderen, van huilende ouders, van verweesde blikken en verwoeste levens? Schaam je je dan, of voel je minstens wroeging omdat het ver van je bed is en je niks kan…
Oh, wacht. Jij kan er iets aan doen. Jij vertegenwoordigt een volk, een volk dat recht op leven heeft, een recht op leven dat we allemaal ooit als onvoorwaardelijk beschouwden. Maar het lijkt erop alsof dat niet meer het geval is. Heb je dan spijt? Een knoop in je maag, een blik die zich afwendt in pijn en schaamte en…? Nee? Ook niet als het volk dat jij zou vertegenwoordigen, je daartoe oproept in woede en pijn en verontwaardiging en angst?
Ze zeggen soms dat het hiernamaals is gebouwd op schaamte en onverrichter zaken. Ik wens het jullie niet toe dat jullie worden gedwongen tot spoken omdat jullie niks deden, terwijl een volk je daartoe opriep omdat een volk wordt afgeschoten, uitgehongerd, vermoord, vernietigd. Maar ik vrees ervoor. En dat vervult me met walging, wroeging, verdriet en pijn. Want als dit alles voorbij is, zullen jullie hier altijd tegen zijn geweest. Maar dan is het al te laat.
