Ga naar de inhoud 
J’ACCUSE
Ik ben een moeder. Een grootmoeder. Opgegroeid in de jaren ’70, in een tijd waarin hoop en menselijkheid nog vanzelfsprekend leken. Maar vandaag kijk ik met schaamte naar de wereld waarin wij nu leven – een wereld waarin leiders zwijgen terwijl onschuldige mensen worden afgeslacht, uitgehongerd en ontmenselijkt.
Ik richt mijn beschuldigende vinger naar onze Belgische en Europese regeringsleiders. Hoe durven jullie de spiegel nog in te kijken? Hoe slapen jullie ’s nachts, terwijl jullie “de situatie nauwlettend in de gaten houden”?
Terwijl jullie observeren, sterven mensen. Terwijl jullie observeren, verliest mijn buurman Ibrahim zijn broer door een kogel in het hoofd terwijl hij enkel wat bloem wilde kopen voor zijn gezin.
Ik begrijp het niet. Intussen bemoeilijken jullie in België procedures voor gezinshereniging. Nermin wacht al maanden op haar man en kinderen, al zijn alle papieren in orde.
En ondertussen blijven er wapenonderdelen naar Israël gaan. Geen boycot. Geen terugroeping van de ambassadeur. Geen daad van echte morele verontwaardiging.
Wat vertellen jullie aan jullie eigen kinderen? Aan jullie kleinkinderen? Dat jullie “niets konden doen”? Of dat de economie belangrijker was dan mensenlevens? Dat stilte een vorm van diplomatie is?
Ik ben beschaamd. Diep beschaamd. Meer nog: ik ben woedend. Verdrietig. Radeloos.
De mensen, de echte mensen, komen op straat, tienduizenden, honderdduizenden. Ze roepen, huilen, protesteren. Maar jullie… zwijgen. En dat stilzwijgen is medeplichtigheid.
In mijn jeugd geloofde ik in vooruitgang. In rechtvaardigheid. In menselijkheid. Maar dit Europa, deze “leiders”: mijn waarden dragen ze niet uit!
J’ACCUSE.
Ik beschuldig jullie van lafheid. Van moreel falen. Van verraad aan alles wat het woord “beschaving” zou moeten betekenen.
Cathérine
SOS GAZA – België Mechelen for Palestine
