J’ACCUSE van Bert Engelaar – ABVV

J’accuse. 

Ik beschuldig de stilte die zich als een verstikkende mist over de wereld legt, terwijl in Gaza de lucht vonkt van rook en angst. Ik beschuldig de ogen die wegkijken, alsof de nacht in Gaza niet net zo zwart is als de onze, en de maan daar niet net zo wanhopig probeert licht te geven.

Ik beschuldig de wereld die is vergeten dat kinderen ooit droomden onder een hemel van sterren — sterren die nu worden verward met de felle ogen van drones die boven slapende wijken zweven als gieren. Ik beschuldig de slaapliedjes die ouders in Gaza zingen, liedjes die vroeger spraken over zeeën vol vissersboten en stranden vol schelpen, maar die nu veranderen in fluisteringen om het hartslagtempo van hun kinderen te kalmeren tussen de bominslagen door.

Ik beschuldig de leiders die in gekoelde zalen discussiëren over de waarde van een mensenleven, terwijl de aarde in Gaza bloed absorbeert als een dorstige woestijn. Ik beschuldig de schijnbare onvermijdelijkheid waarmee verwoesting zich herhaalt, als een vloek uitgesproken door een oude profeet die niemand meer leest.

Ik beschuldig de stilte in mijn eigen straat, waar men in de zomer op terrassen lacht onder strengen lichtjes, terwijl duizenden kilometers verder moeders hun kinderen onder matrassen verstoppen in de hoop dat warmte hen beschermt tegen staal. Ik beschuldig de wereld die het woord “proportioneel” in de mond neemt als alibi voor de dood van kinderen die nog leren hun eerste woorden uit te spreken.

Ik beschuldig het gemak waarmee we spreken over “cycli van geweld”, alsof het eb en vloed is en geen mensenwerk. Alsof het vanzelf gebeurt, als een storm, terwijl het met elke politieke handdruk, elk verkocht wapen, elke laffe stilte wordt gevoed.

En ik beschuldig mezelf, want zelfs terwijl ik deze woorden schrijf, besef ik dat mijn handen warm en droog zijn, dat mijn nachten stil zijn, en dat het voor mij nog altijd mogelijk is te zwijgen — een luxe die een moeder in Gaza niet heeft.

Want als een kind huilt in Gaza, trilt het stof in elke oude stad, in elk vergeten dorp, in elke stad vol mensen die zich nog willen herinneren dat de dood van een kind nooit normaal mag worden.

J’accuse. 

Omdat de aarde zelf niet langer kan ademen onder het gewicht van zoveel onrecht, en als wij niet spreken, zullen de stenen zelf het uitschreeuwen.

Dank u.

Jullie vakbondsvriend met liefde, hoop en rendement