Ga naar de inhoud 
Ongetwijfeld zijn ze er bij jou ook. De momenten dat je je ogen wil sluiten. Voor de beelden, de rauwheid, de ruwheid, de holle blikken die niet meer huilen.
Het is verleidelijk om te zeggen: ik kan weinig doen, het is te complex. Dus trek je mee een rode streep, je doneert, je staat iets langer stil bij een interview, bij een beeld in de krant. Tegelijk is dat je schild geworden. Een manier om om te gaan met wat ondraaglijk is.
J’accuse wie blijft negeren en wegkijken, wie barbarij laat passeren, wie het bestaansrecht van mensen wist, een compleet volk van de kaart veegt.
Collaboratie, dat was iets uit een ver verleden. Iets waarover gezwegen werd. Vandaag klinkt het luid in heel mijn lijf, voel ik de lafheid, de stilzwijgende medeplichtigheid.
J’accuse wie verlamd toekijkt en selectief rouwt.
Ook mezelf. Omdat mijn verontwaardiging geen honger stilt, geen kind redt, geen wapen tegenhoudt.
Ik zit hier. In mijn veilige huis. Met mijn koffie. Mijn krant met een foto waarbij ik iets langer stilsta. Ik wisselde uit met een chatbot. Die adviseerde hulplijn 1813. Ik snap niets meer van deze wereld. Het stemt me gerust dat een chatbot dat probeert te begrijpen.
#j_accuse
