Laat Sorry niet zijn wat ons nog rest …
Als alles al gezegd is doch nog niet voldoende voor beleidsmakers, die schijnbaar snel overprikkeld zijn en geruis ervaren,
Als er steeds stemmen bijkomen en iedereen blijft roepen om aandacht voor de genocide, om de job te doen waarvoor de overprikkelden gekozen zijn, er nog een keertje over te vergaderen hebben,
Als de vermoorden zich blijven – mensonwaardig en zonder keuze – opstapelen, waar ook kinderlijkjes tussen zijn, en de beleidsmakers hun eigen (klein)kinderen in geval van dreiging bescherming krijgen,
Als de druppel op de hete plaat als ‘daadkrachtig optreden’ bestempeld wordt en intussen kinderen en jonge ouders worden doodgeschoten of in wanhopige honger elkaar vertrappelen en (sorry ik krijg die naam niet meer over mijn lippen en uit mijn pen) die vetzak op tv ongestraft mag beweren dat er geen ‘starvation’ is omdat er toch nog steeds Gazanen zijn,
Wat let ons om nog harder, met nog meer te schreeuwen, te roepen, aandacht te vestigen, in woord, in daad, voor de micro, op pleinen, op scherm, op papier, met handtekeningen?
Wat meer kunnen we nog doen? Moeten we sorry zeggen voor onze regeringen die zo nodig ‘to kiss someones ass’ te doen hebben? Moeten we sorry zeggen voor onze eigen daaruit volgende machteloosheid?
Sorry mensen van Gaza, omdat mijn bankrekening niet volstaat om jullie te helpen met het waanzinnig dure voedsel en waar jullie je leven voor wagen,
Sorry dat zo soms, ook onze energie opraakt, suf gehuild en geroepen van boosheid en pijn om wat we zien gebeuren en we soms even afstand nemen,
Sorry voor de zogenaamde leiders die nog steeds te veel zand hebben, niet eens om ons in slaap te wiegen; ze weten dat we het weten. Maar om ons te monddoden,
Sorry dat u in ons hart dragen verre van genoeg is,
Sorry dat ongehoord roepen niet genoeg is,
Niet genoeg,
Sorry Sorry Sorry
voor hen die niet tegen ruis kunnen.
Anne-Mie
