“Afgelopen zaterdag werden vier jonge tienerjongens binnengebracht.” vertelt een Britse chirurg in Gaza aan Westerse nieuwsmedia. “Allemaal snel achter elkaar, met schotwonden in hun testikels. Daaruit blijkt duidelijk dat hun kruis het doelwit was en dit patroon zien we iedere dag opnieuw. Tienerjongens die stelselmatig het doelwit zijn. Het is bijna alsof er een spel gespeeld wordt: schiet ze vandaag in het hoofd, de nek morgen en de dag daarna in het kruis.”
Iedere dag opnieuw blijf ik gechoqueerd door de omvang van de gruweldaden die de IDF uitvoert. Al bijna twee jaar volgen we een genocide van dichtbij. Een genocide goedgekeurd door de machtigste politieke coalitie die deze aarde ooit gekend heeft.
Het voelt vreemd om te beschuldigen wanneer de misdaad zo duidelijk is. Het voelt als wijzen naar een moordenaar die net voor je ogen iemand door het hoofd heeft geschoten, je het bloed van je gezicht veegt en roept: “Ik beschuldig je van moord!”.
De maskers zijn reeds gevallen. Na jaren gewaarschuwd te worden door de volkeren uit het globale zuiden en minderheden in eigen landen zijn de zogenaamde“Westerse waarden en normen” nu ook duidelijk op eigen bodem. Dood, verderf en winst boven alles.
Dit zijn de Westerse waarden en normen die onze regeringen uitdragen. Niet de democratie, niet de mensenrechten, niet de krachten van het licht.
Deze regering faalt niet. Als ik zou zeggen dat deze regering faalt dan impliceer ik dat ze probeert.
“Israel heeft het recht zich te verdedigen” zeiden ze toen ziekenhuizen en scholen gebombardeerd werden. Toen er al tienduizenden onschuldige burgers waarvan de meerderheid vrouwen en kinderen uitgeroeid waren.
Oud-officieren, beleids- en opiniemakers verzekerden ons dat Hamas de Palestijnen als menselijke schilden gebruikte en dat Israel een “moderne democratie” is die heel precies te werk gaat en zo min mogelijk burgerslachtoffers maakt.
Ook toen de beelden kwamen van Israëlische machtshebbers die pleitten om de Palestijnen “uit te roeien als beesten”.
Ook toen de beelden kwamen van de concentratiekampen, de geknevelde naakte mannen die in rijen op hun knieën zitten met geweerlopen op hen gericht.
Ook toen de beelden kwamen van de hulpgoederen die tegengehouden worden aan de grens.
Ook toen de beelden kwamen van de gefolterde Palestijnse kinderen.
Ook toen de beelden kwamen van de brandende mensen in de tentenkampen
Ook toen de beelden kwamen van kinderen met ogen die uit hun schedels hangen onder het gewicht van het puin.
Ook toen de beelden kwamen van de levende skeletten met wijde opengesperde ogen.
Ook toen de beelden kwamen van de hulpverleners die afgeslacht werden en begraven door het IDF.
Ook toen de beelden kwamen van de voedselpunten waar uitgehongerde Palestijnen heen gelokt worden om neergemaaid te worden door soldaten.
Zij die als eersten roepen dat er mensenrechtenschendingen gebeuren in Iran, Rusland, China of andere staten op “de as van het kwaad” vinden het plots heel ingewikkeld om het uitroeien van een volk een genocide te noemen.
Herinner je je nog toen Rafah de rode lijn zou zijn?
In Rafah staan geen gebouwen meer recht. Recente beelden van de stad brengen herinneringen terug aan de ruïnes van Hiroshima na het vallen van de bom.
Nee, ik beschuldig niet meer want beschuldigen dekt de lading niet.
Ik eis straf.
—————————
Voor die doden, onze doden,
eis ik straf.
Voor hen die het vaderland met bloed hebben bespat,
eis ik straf.
Voor de beul die deze dood heeft bevolen,
eis ik straf.
Voor de verrader die boven de misdaad uitsteeg,
eis ik straf.
Voor degene die het bevel tot doodsangst gaf,
eis ik straf.
Voor degenen die deze misdaad verdedigden,
eis ik straf.
Ik wil niet de hand krijgen
doordrenkt met bloed.
Ik eis straf.
Ik wil niet dat ze ambassadeurs zijn,
zelfs niet thuis in vrede,
ik wil ze hier berecht zien
op dit plein, op deze plek.
Ik eis straf.
– Pablo Neruda
