Ga naar de inhoud 
Mijn naam is Alaa Al-Dali.
Ik ben een atleet, een wielrenner… en een overlever.
Ik maak deel uit van het team Gaza Sunbirds.
In 2018 kreeg ik voor het eerst de kans om Palestina te vertegenwoordigen.
Maar datzelfde jaar gebeurde er iets dat mijn leven voorgoed veranderde.
Ik, net als duizenden andere vreedzame jonge mannen, nam deel aan een demonstratie in Gaza.
Ik reed op mijn fiets, hopend dat de muren rond Gaza zouden verdwijnen.
Dat ik, samen met mijn fiets, vrij zou kunnen zijn.
Maar ik werd aangevallen.
Alles werd zwart. Ik werd geraakt.
Weet je waarmee?
Een explosieve kogel.
Die kogel kostte me mijn been.
Na de aanval weigerde de Israëlische bezettingsmacht me naar het buitenland te laten gaan voor medische behandeling.
Maar ik gaf niet op.
Nooit.
Fietsen is altijd mijn leven geweest.
Zelfs met hechtingen in mijn been stapte ik opnieuw op mijn fiets.
Ik viel. Stond op. Viel weer. En stond opnieuw op.
Tot ik weer kon fietsen.
De bezetting nam mijn been,
maar niet mijn wilskracht.
In Gaza zijn er zovelen met een beperking.
Samen wilden we iets betekenen.
Zo ontstond ons team: Gaza Sunbirds.
Een team gebouwd op hoop.
STOP
We begonnen met 25 atleten, tussen de 12 en 49 jaar oud.
Iedereen had dezelfde droom: Palestina vertegenwoordigen op het internationale toneel.
Maar toen kwam 7 oktober.
Onze fietsen werden gebombardeerd.
Onze spelers moesten vluchten.
Huizen gingen in rook op.
Vanaf dat moment veranderde Gaza Sunbirds in iets anders.
In een hulpteam.
We deelden niet alleen voedsel en water uit – we deelden hoop.
Onze eerste missie begon met een budget van 300 dollar.
Vandaag hebben we voor meer dan 450.000 dollar aan hulp uitgedeeld.
Weet je door wie?
Door onze spelers met een beperking.
Zij deelden niet alleen voedsel,
maar ook een boodschap:
“Jullie zijn niet alleen.”
Mensen huilden. Niet alleen van verdriet,
maar ook van trots –
omdat mensen met een beperking hen kwamen helpen.
En terwijl ik het begin van deze genocide meemaakte,
kreeg ik een kans waar ik altijd van had gedroomd:
om Palestina te vertegenwoordigen.
Op een internationaal kampioenschap.
Maar dat betekende: kiezen.
Blijf ik bij mijn familie,
mijn team,
mijn mensen…
Of vertrek ik?
STOP
Ik koos voor hoop.
Ik reisde af naar België.
Naar deze stad – Oostende.
De plek waar mijn droom uitkwam.
Ik nam deel aan acht races.
En werd de eerste Palestijn ooit
die meedeed aan het Wereldkampioenschap wielrennen voor mensen met een beperking.
Ik deed dit voor Gaza.
Voor mijn familie.
Voor jullie.
Want vandaag… hebben we hoop harder nodig dan ooit.
De situatie in Gaza is ondraaglijk.
Laatst had ik een telefoongesprek met mijn familie.
Hun stemmen klonken anders.
Zachter. Moe.
En toch… blijven we doorgaan.
Jullie zijn vandaag hier, omdat jullie voelen wat wij voelen.
Omdat jullie genoeg hebben van de beelden uit Gaza.
Wanneer artiesten, atleten en burgers hun regeringen oproepen om de genocide te stoppen,
voelen wij dat – zelfs in Gaza.
En ik hoop dat jullie blijven opstaan, blijven strijden voor Palestina, tot wij onze gerechtigheid krijgen.
Ik doe dat ook. Met pijn. Met vuur. En met mijn fiets.
Laat Palestina niet alleen staan.
Dank jullie wel.
